Tagged: беларуская філасофія

Павал Баркоўскі. Беларускі пратэст: барацьба з маўклівай большасцю

Відавочнай канстатацыяй для тых, хто назіраў за сацыяльнымі працэсамі ў Беларусі на пачатак 2020 г., было разуменне ахінутасці гэтага сацыяльнага ценям “маўклівай большасці”. Менавіта той, пра якую, як рэпрэзентацыю аморфнай чалавечай масы, пісаў у...

Ольга Шпарага. Беларусь как пульсирующий архипелаг: Акудовичу – 70!

Мой главный тезис – и связанная с ним хвала Акудовичу – состоит в том, что его онтология не только открыла новые горизонты для понимание нашей, беларусской идентичности, или нашего (пост)национального сообщества, но и позволила беларусской философии переместиться в новую эпоху – после постмодерна и, следовательно, новых постгуманистических, неатропоцентричных и горизонтальных онтологий.

Міхаіл Баярын. Пра два розумы

У дзьвюхмоўных беларускіх слоўніках “розум” служыць перакладам адразу ўсіх органаў разуменьня, разрозьненьне якіх адбылося ў самых пачатках вялікіх філасафічных традыцыяў. Якое беларускае слова магло бы быць тым другім розумам? І якім розумам выявіцца ў такім разе той першы розум, калі зьявіцца другі?

Сяргей Санько. Традыцыяналісцкі пагляд на традыцыю: прэзумпцыя аўтахтоннасьці і дэканструкцыя традыцыі

На культуру нельга кінуць абсалютна збочаны, аб’ектыўны позірк, бо інтэндаванасьць гэткага позірку неўнікова стаецца ўгрунтаванай у інтэндаваным, г. зн. усё роўна ў культуры.

Міхал Баярын. Ігнат Абдзіраловіч: запавет ліючайся формы

Беларусь як праект пачынаецца ў 19 стагодзьдзі. Пасьля падзелаў Рэчы Пасталітай паступова зьнікаюць яе грамадзкія і культурныя структуры, і ўтвараецца вялікае свабоднае рэчыва, адносна якога становіцца магчыма выказваць новыя намеры.