Абдзіраловіч

Алесь Анціпенка. “Канструкцыя” чалавека, альбо пяць узроўняў памылковай самаідэнтыфікацыі

фрагмэнты кнігі “Веданта на далоні”  Звычайна чалавека апісваюць ў двух ракурсах, — функцыянальным і структуралісцкім. Што гэта азначае?Першая альбо функцыяналісцкая мадэль цьвердзіць, што чалавек, хоць і мае біялягічную прыроду, аднак, сутнасна зьяўляецца прадуктам соцыюму....

АДКРЫТЫ ЛІСТ ФІЛОСАФАЎ БЕЛАРУСІ.

Мы, філосафы, выкладчыкі філасофіі і выпускнікі філасофскіх факультэтаў Беларусі, разглядаем падзеі апошніх дзён не інакш як маральную і інтэлектуальную катастрофу: ані наша філасофская адукацыя, ані закарэлая звычка да інтэрпрэтацыі і знаходжання тлумачэнняў, не дазваляюць...

Таццяна Шчытцова. Нацыянальнае пытанне і вяртанне метафізікі. Да 70-годдзя Валянціна Акудовіча

Думка Акудовіча разгортваецца як а-тапон, гэта значыць па-сакратаўску: ня супадаючы з наяўным становішчам спраў (наяўнай дыспазіцыяй-апазіцыяй), яна шукае магчымасць новага абгрунтавання нацыянальнага пытання, спалучаючы ў сабе, як і належыць, вельмі правакатыўную эленктыку з вынаходлівай маеўтыкай.

Ольга Шпарага. Беларусь как пульсирующий архипелаг: Акудовичу – 70!

Мой главный тезис – и связанная с ним хвала Акудовичу – состоит в том, что его онтология не только открыла новые горизонты для понимание нашей, беларусской идентичности, или нашего (пост)национального сообщества, но и позволила беларусской философии переместиться в новую эпоху – после постмодерна и, следовательно, новых постгуманистических, неатропоцентричных и горизонтальных онтологий.

Сяргей Вайніцкі. Paris delenda est

Шалік на шыі, цыгарэта ў жмені. Магутная постаць на тле сьвятла з-за сьпіны. Так я ўбачыў яго ўпершыню.
Упершыню – на свае вочы. Завочнае знаёмства адбылося за гадоў дзесяць да таго, і не было прыемным.

Іван Новік. Беларуская «ВАКаўская» філасофія 2019: пацыент хутчэй… (другая частка)

Гістматышча. Гістмат, з аднаго боку, выступаў як працяг дыямату ў канкрэтнай плоскасці: тыя самыя прэтэнзіі на ўсёведу і татальнае тлумачэнне, прыкладзеныя да чалавечай гісторыі і сацыяльнага свету. Для гістмату ўсё навідавоку – кожны, самы...

Іван Новік. Matthew Frear, Belarus under Lukashenka: Adaptive Authoritarianism (BASEES/Routledge Series on Russian and East European Studies). – Routledge, 2018.

«Загадка дыры» ці транзіталагічная схаластыка. Беларусь гэта «недэмакратычная дзірка ў сэрцы Еўропы» – піша аўтар ва ўводзінах і дадае – «гэтая кніга імкнецца праліць святло ў гэтую дзірку» (1). Будзем лічыць, што Заратустра яго...

Міхаіл Баярын. Пра два розумы

У дзьвюхмоўных беларускіх слоўніках “розум” служыць перакладам адразу ўсіх органаў разуменьня, разрозьненьне якіх адбылося ў самых пачатках вялікіх філасафічных традыцыяў. Якое беларускае слова магло бы быць тым другім розумам? І якім розумам выявіцца ў такім разе той першы розум, калі зьявіцца другі?

Іван Новік. Беларуская «ВАКаўская» філасофія 2019: пацыент хутчэй… (першая частка)

Перш-наперш гэты тэкст ёсць прызнаннем паразы. Аддам «Кесарава» акадэмічнаму канцылярыту – тым болей, што ён адзін з асноўных «персанажаў» ніжэйпададзенага – галоўная мэта не дасягнутая і прадмет у аб’екце не знойдзены.

Алена Гапава. Нацыя “паміж” і ў мары аб сваіх жанчынах

Сучасны беларускі палітычны і культурны дыскурс факусуецца на ідэі вяртання ў Еўропу. Ідэя гэтая прэзентуецца настальгічным мітам беларускасці, перарваным, але не знішчаным савецкім эксперыментам: колькі стагоддзяў краіна не існавала на еўрапейскай мапе ў якасці самастойнай дзяржавы.

Сяргей Санько. Традыцыяналісцкі пагляд на традыцыю: прэзумпцыя аўтахтоннасьці і дэканструкцыя традыцыі

На культуру нельга кінуць абсалютна збочаны, аб’ектыўны позірк, бо інтэндаванасьць гэткага позірку неўнікова стаецца ўгрунтаванай у інтэндаваным, г. зн. усё роўна ў культуры.